Over aanpassen, je mannetje staan en thuiskomen in je eigen kracht
Blog
5 min leestijd
Ik weet nog precies hoe ik als meisje op het schoolplein stond. Gefrustreerd en boos. De jongens mochten meedoen met het voetbaltoernooi, ik niet.
“Waarom niet?” vroeg ik.
“Omdat je een meisje bent.”
Die zin bleef hangen. Niet alleen als herinnering, maar als iets wat zich vastzette in mijn systeem. Alsof er een boodschap in zat: als je mee wilt doen, moet je bewijzen dat je net zo goed bent. Misschien zelfs beter. Niet zeuren. Niet te veel voelen. Niet achterblijven. Gewoon zorgen dat je ertussen komt.
Zo leerde ik mijn mannetje staan.
Ik werd scherp, zelfstandig en verantwoordelijk. Ik leerde doorzetten, hard werken en me niet zomaar uit het veld laten slaan. Dat heeft me veel gebracht. Het gaf me kracht, richting en een plek in werelden waarin ik wilde meedoen.
Maar pas veel later ontdekte ik ook de prijs.
Want als je vooral leert om je mannetje te staan, kun je onderweg iets kwijtraken van je eigen vrouw-zijn. Niet als rol of beeld, maar als bedding. Als zachtheid. Als ontvankelijkheid. Als vertrouwen op je lichaam, je intuïtie en je eigen ritme.
Als vrouw groeien veel van ons op met subtiele boodschappen over hoe je hoort te zijn. Wees aardig. Doe niet te moeilijk. Neem niet te veel ruimte in. Wees sterk, maar niet dominant. Ambitieus, maar niet te aanwezig. Zorgzaam, maar niet grensloos. Zichtbaar, maar niet te veel.
Veel van die boodschappen worden niet letterlijk uitgesproken. Je voelt ze. In families, op school, in vriendengroepen, in werkcontexten. Je leert waar waardering ligt. Je leert wat veilig is. Je leert hoe je erbij hoort.
Aanpassen is dan niet zomaar zwakte. Vaak is het een intelligente beweging. Een manier om verbinding te houden, erkenning te krijgen of je plek veilig te stellen.
Maar wat ooit helpend was, kan later te klein worden.
Je merkt dat je ja zegt terwijl je nee voelt. Dat je je stem verzacht wanneer je eigenlijk helder wilt zijn. Dat je jezelf inhoudt omdat je de sfeer niet wilt verstoren. Dat je veel draagt, veel aanvoelt en veel regelt, maar jezelf steeds minder voelt.
Dan wordt aanpassen geen sociale vaardigheid meer, maar een manier waarop je jezelf verlaat.
Er is niets mis met daadkracht. Er is niets mis met scherpte, ambitie, richting of verantwoordelijkheid. Die kwaliteiten zijn waardevol. Ik ben dankbaar dat ik ze heb ontwikkeld.
Maar wanneer je vooral hebt geleerd om sterk te zijn op een manier die niet helemaal van jou is, kan kracht ook een pantser worden.
Je doet door terwijl je moe bent. Je denkt voordat je voelt. Je houdt controle omdat overgave spannend is. Je laat weinig zien van wat je raakt. Je kunt veel, maar het kost steeds meer.
Veel vrouwen herkennen dat. Aan de buitenkant functioneren ze goed. Ze dragen verantwoordelijkheid, maken keuzes, houden overzicht en zijn betrouwbaar. Maar ergens vanbinnen groeit het verlangen naar een andere manier van aanwezig zijn.
Minder hard. Minder aangepast. Minder vanuit bewijsdrang.
Meer vanuit waarheid.
Je plek innemen als vrouw gaat niet over jezelf groter maken dan je bent. Het gaat ook niet over vechten om ruimte of jezelf bewijzen tegenover mannen, systemen of verwachtingen.
Voor mij gaat het over thuiskomen in jezelf.
Je plek innemen betekent dat je voelt waar je staat. Dat je je eigen lichaam serieus neemt. Dat je luistert naar wat je weet, ook wanneer je het nog niet helemaal kunt uitleggen. Dat je je stem niet inslikt om de verbinding te bewaren. Dat je grenzen niet ziet als afwijzing van de ander, maar als trouw aan jezelf.
Het betekent ook dat je stopt met jezelf vormen naar een versie die beter lijkt te passen.
Niet harder worden. Niet zachter worden. Echter worden.
Vrouw-zijn is voor mij geen vast beeld. Het gaat niet over hoe je eruitziet, hoe je leeft, of je kinderen hebt, hoe zacht je bent of hoe zichtbaar je je beweegt in de wereld.
Het gaat over een innerlijke beweging. Over opnieuw contact maken met lagen in jezelf die misschien lang weinig ruimte hebben gekregen. Je lichaam. Je intuïtie. Je gevoeligheid. Je vermogen om te ontvangen. Je cyclische ritme. Je verbinding met andere vrouwen. Je bedding in de vrouwenlijn.
Soms betekent dat dat je zachter wordt. Soms juist steviger. Soms betekent het dat je meer gaat rusten. Soms dat je eindelijk spreekt. Soms dat je stopt met dragen wat niet van jou is. Soms dat je jezelf toestaat om zichtbaar te worden zonder jezelf eerst kleiner te maken.
Daarin is vrouw-zijn geen identiteit die je moet bewijzen, maar een bron waar je naar kunt terugkeren.
Je plek innemen als vrouw gaat niet alleen over jou. Je staat in een lijn van vrouwen voor jou. Moeders, oma’s, overgrootmoeders. Vrouwen die hebben liefgehad, gedragen, gezwegen, gevochten, volgehouden, aangepast, verloren en doorgegeven.
Soms draag je meer uit die lijn dan je beseft.
Misschien heb je geleerd dat vrouwen sterk moeten zijn en niet mogen klagen. Misschien dat afhankelijk zijn gevaarlijk is. Misschien dat zichtbaar zijn risico’s heeft. Misschien dat je vooral moet zorgen, zwijgen, dienen of doorgaan.
En misschien voel je ergens dat jij iets anders wilt.
Niet door je af te keren van de vrouwen voor jou, maar door eerlijk te kijken naar wat je hebt meegekregen. Wat heeft je gediend? Wat heeft je gevormd? Wat mag je eren? En wat hoeft niet langer via jou door te gaan?
Daar begint vaak een diepe beweging. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor wie na jou komt.
Je plek innemen vraagt moed. Niet de moed van harder werken of jezelf bewijzen, maar de moed om stil te staan.
Waar houd ik mezelf klein?
Waar zeg ik ja terwijl mijn lichaam nee voelt?
Waar verwissel ik liefde met aanpassen?
Waar draag ik verantwoordelijkheid die niet van mij is?
Waar vertrouw ik mijn eigen weten nog niet?
Die vragen vragen geen snelle antwoorden. Ze vragen aandacht. Ze vragen bereidheid om te voelen wat je misschien lang hebt overslagen.
Want je plek innemen gebeurt niet in één groot gebaar. Het gebeurt in kleine momenten. Een grens die je voelt en serieus neemt. Een zin die je uitspreekt. Een stilte die je niet meteen vult. Een keuze die klopt, ook als die niet iedereen tevreden stelt.
Langzaam verschuift er iets.
Je hoeft niet meer te bewijzen dat je mee mag doen. Je hoeft niet langer je mannetje te staan. Je mag je eigen plek innemen.
Als vrouw. Als mens. Als jezelf.
In de 3-daagse Vrouwelijke Kracht onderzoeken we hoe je meer kunt leven en werken vanuit jouw eigen bedding. We werken met zachtheid en stevigheid, lichaamsbewustzijn, systemisch werk, de vrouwenlijn en de balans tussen feminiene en masculiene kwaliteiten.
Je onderzoekt waar je jezelf kleiner maakt, inhoudt of aanpast, en wat er opnieuw ruimte mag krijgen. Zodat je meer aanwezig kunt zijn met alles wat je in je draagt.
Meer over Vrouwelijke Kracht - Persoonlijk Leiderschap voor vrouwen
Ook de verdiepingsdag Thuiskomen in je vrouwenlijn kan een passende ingang zijn als je wilt onderzoeken hoe de vrouwen voor jou doorwerken in hoe jij vandaag je plek inneemt.
Verdiepingsdagen
Ontdek de invloed van je vrouwenlijn op jouw leven.
Retraites
Voor vrouwen die klaar zijn om te leven vanuit wie ze werkelijk zijn
Retraites
Acht hele dagen met en voor jezelf. In Spanje. Zonder onderbrekingen. Tijdens deze dagen kun je tot rust komen, verstillen en ontdekken wat jij ten diepste verlangt. Want misschien gaat doorgaans jouw aandacht veel naar buiten? Naar je kinderen, je par...