Alleen op reis: thuiskomen bij jezelf

Alleen zijn is iets anders dan eenzaam zijn

In onze cultuur is samen vaak de norm. Samen eten, samen wonen, samen op vakantie, samen plannen maken. Alleen zijn wordt al snel gekoppeld aan gemis. Aan niemand hebben. Aan buiten de groep vallen.

Maar alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn.

Je kunt met mensen om je heen diep eenzaam zijn. En je kunt alleen zijn en je juist verbonden voelen. Met jezelf, met de plek waar je bent, met de natuur, met het leven.

Alleen zijn maakt zichtbaar hoe je met jezelf omgaat wanneer er even niemand anders is om je aandacht op te richten. Geen gesprek om in te verdwijnen. Geen planning die je samen bepaalt. Geen ander die je bevestigt, afleidt of richting geeft.

Dan kom je jezelf tegen. En precies daarom vermijden we het soms.

De relatie met jezelf

We zijn eraan gewend om aan relaties te werken. Aan de relatie met onze partner, kinderen, vrienden, collega’s of familie. We praten over communicatie, verbinding, vertrouwen en aandacht.

Maar de relatie met jezelf vraagt net zo goed onderhoud.

Hoe praat je tegen jezelf wanneer niemand luistert? Kun je het fijn hebben met jezelf? Kun je je eigen gezelschap verdragen, zonder voortdurend iets te hoeven doen, scrollen, regelen of plannen? Kun je voelen wat er in je leeft, ook als het niet meteen mooi, rustig of handig is?

"We zijn gewend aan om aan onze relaties te werken. Zeker de relaties met de mensen van wie we houden. Maar hoe normaal is het om aan onze relatie met onszelf te werken?"

Alleen op reis gaan is voor mij een manier om die relatie met mezelf te verdiepen. Niet als project. Niet omdat ik aan mezelf moet werken. Maar omdat er ruimte ontstaat. Ruimte om te voelen wat ik normaal gemakkelijk oversla. Ruimte om mijn eigen ritme te volgen. Ruimte om te merken waar ik naar verlang, waar ik moe van ben, wat me raakt en wat weer meer aandacht vraagt.

Niet steeds naar buiten bewegen

In het dagelijks leven bewegen we vaak naar buiten. Naar afspraken, werk, berichten, verwachtingen, kinderen, klanten, vrienden, plannen. Er is altijd wel iets of iemand die aandacht vraagt.

Dat is niet verkeerd. Verbinding met anderen is wezenlijk. Maar als de beweging naar buiten te vanzelfsprekend wordt, kun je het contact met jezelf kwijtraken.

Alleen reizen haalt die buitenlaag even weg. Niemand vraagt wat je wilt eten. Niemand bepaalt het tempo. Niemand vult de stilte op. Je hoeft met niemand te overleggen. Dat kan ongemakkelijk zijn, maar ook bevrijdend.

Ineens merk je: wat wil ik eigenlijk? Wil ik wandelen of zitten? Praten of zwijgen? Iets bezoeken of niets hoeven? Wil ik doorgaan, of ben ik moe?

Kleine keuzes, maar ze brengen je terug bij jezelf.

De ongemakkelijke momenten horen erbij

Alleen op reis is niet alleen maar romantisch of vrij. Er zijn ook momenten waarop het schuurt. Een tafel voor één in een restaurant. Een mooie plek waar je niemand naast je hebt om het mee te delen. Een avond waarop de stilte ineens groot voelt.

Juist die momenten zijn interessant.

Want dan zie je waar je normaal misschien naar een ander zou bewegen. Waar je bevestiging zoekt. Waar je afleiding nodig hebt. Waar je ongemak liever wegduwt dan erbij blijft.

Alleen zijn vraagt niet dat je altijd geniet van je eigen gezelschap. Het vraagt dat je eerlijk aanwezig blijft. Ook bij de momenten waarop je jezelf niet meteen genoeg vindt. Ook bij de leegte. Ook bij het verlangen naar contact.

Dat maakt alleen reizen voor mij niet zielig, maar zuiverend. Het brengt me dichter bij wat waar is.

Je hoeft jezelf niet te bewijzen

Er zit ook een valkuil in alleen reizen. Je kunt er iets stoers van maken. Kijk mij eens onafhankelijk zijn. Kijk mij eens niemand nodig hebben.

Maar daar gaat het niet om.

Ik heb anderen nodig. Ik houd van verbinding, van samen lachen, samen eten, samen beleven. Alleen reizen is voor mij geen bewijs dat ik niemand nodig heb. Het is een manier om mezelf niet kwijt te raken in alles en iedereen buiten mij.

Niet omdat de ander er niet toe doet, maar omdat ik ook thuis wil zijn in mezelf.

Wanneer ik goed alleen kan zijn, kom ik vaak vrijer terug in contact. Minder zoekend. Minder afhankelijk van bevestiging. Meer aanwezig. Meer beschikbaar. Juist omdat ik mezelf weer wat beter heb gehoord.

Alleen op reis als beoefening

Voor mij is alleen op reis gaan een vorm van beoefening. Een oefening in luisteren. In vertragen. In ruimte maken. In voelen wat klopt zonder het meteen te overleggen, uit te leggen of te verantwoorden.

Het is ook een oefening in vertrouwen. Vertrouwen dat ik mijn eigen gezelschap kan dragen. Dat ik niet steeds iets hoef te vullen. Dat ik mag bewegen op mijn eigen ritme. Dat stilte niet leeg hoeft te zijn.

Misschien is dat wel waar alleen reizen uiteindelijk over gaat: niet weggaan van de wereld, maar dichter bij jezelf komen. Zodat je daarna ook weer echter in de wereld kunt staan.

Thuiskomen bij jezelf

Alleen op reis gaan is voor mij geen ontsnapping aan het leven. Het is een manier om terug te keren. Naar mijn lichaam, mijn ritme, mijn verlangen en mijn eigen binnenwereld.

Niet gevuld met zoveel mogelijk afleiding, maar met genoeg ruimte om mezelf weer te horen.

En misschien is dat helemaal niet zielig. Misschien is het juist een van de meest liefdevolle dingen die je jezelf kunt geven: tijd waarin je nergens anders hoeft te zijn dan bij jezelf.